داشتيم تند و تند همه مبل ها را مي چيديم توي اتاق خوابمان... تنها اتاق خواب خانه كوچكمان. سادات با آن صداي زيبايش... داشت عروس ميشد.

دوست داشتم توي لباس عروسي مي ديدمش. مطمئنم اگر در خانه اي غير از اينجا دنيا آمده بود دوبلر ميشد.

صبح شانزدهم بايد مي آمدي از شركت. نيامدي و به تماسي بسنده كردي! كه هم شيفتي ام نيامده... يا شايدم گفتي كار زياده.

به هر حال از دستت بي اندازه ناراحت بودم؛ دلم ميخواست باشي. گفتي شايد تا شب هم نيامدم، حتي عروسي.

نزديك هاي ظهر بود. زنگ در را زدند. دو تا از همكارانت بودند. يك نفرشان مدام ميگفت شارژر گوشي اش رو بدين.

آن يكي هم گفت پايش لب پله لغزيده و كمي مو برداشته؛ دفترچه بيمه اش را بدهيد.

داشتم توي آن فسقل جا كه الان پر بود از مبل و وسيله دنبال دفترچه ات ميگشتم. از روي مبلها بالا و پائين ميرفتم جا براي سوزن انداختن نبود. يك آن به ذهنم چيزي خطور كرد.

جلوي در خانه كليد خانه به دست دفترچه در كيف و شارژر همراهم... گفتم من هم مي آيم.

مرد؛ مردي كه سوسول بازي نديده بود؛ نگاه عاقل اندر سفيهي به من انداخت. اما مجبور بود مرا هم ببرد.

از خانه تا خود بيمارستان دسته كليد توي دستهايم بود. و دلم... دلم پيش تو .

بيش از يك ساعت راه! پله ها را دو تا يكي كردم...... وقتي رسيدم دستت هم توي گچ بود و نگاهت... رنگت زرد زرد.

الهي سميه فداي نگاهت شود. چقدر سخت بود برايم. همين الان هم اشك آمده به طواف چشمانم؛ ميداني چشمهاي من از روزي كه عاشق تو شدند مقدس شدند.

سه روز تمام از صبح علي الطلوع تا خود غروب توي بخش مردان بودم. با همه سختي اي كه داشت...يك تازه عروس...

سخت بود. اما به جان مي خريدم. دوستت دارم آخر!

شبها دوستانت مي آمدند و من را به زور مي فرستاند منزل يكي از اقوام تا دوباره با طلوع صبح بيايم به ملاقات چشمانت.

حالا در همين تاريخ پسركمان به دستت نگاه ميكند و مي پرسد بابائي دستت چي شده!

و من ناخودآگاه وقتي از خيابان منتهي به بيمارستان فاطمه الزهرا ميگذريم حالم بد ميشود.

شانزده فروردين را دوست ندارم.